Op 10 december 2008 werd vonnis gewezen in een kort geding tussen Buma en Suplacon. Suplacon werd veroordeeld tot het betalen van een vergoeding aan Buma vanwege de openbaarmaking van muziekwerken in het bedrijf. Op zichzelf is dat niets bijzonders. Voor het ten gehore brengen van muziek in openbaar toegankelijke ruimten of werkruimten moet nu eenmaal worden betaald. Maar er staat in het vonnis ook een zin die daar niet had moeten staan. Omroep Flevoland en anderen begrijpen namelijk uit die zin dat de rechter het tijdens het werk luisteren naar ipods verbiedt, tenzij aan Buma een vergoeding voor openbaarmking wordt voldaan. Dat is echter onzin.

De verwarring komt voort uit de volgende zin in het vonnis:

‘De Voorzieningenrechter is van oordeel dat uit het feit dat medewerkers van Suplacon tijdens werktijd naar muziek mogen luisteren, zelfs middels een ipod of mobiele telefoon, volgt dat Suplacon een bedrijfsbelang heeft dat zijn medewerkers naar muziek kunnen luisteren.’

Meeluisteren

Waar het bij openbaarmaking van muziek in ieder geval om moet gaan wil van een Buma-belang sprake kunnen zijn, is het al dan niet mee kunnen luisteren van derden. Het hoorbaar maken van muziek voor anderen is een Buma-belang, al het andere gebruik niet. Een ipod, MP3-speler en ander apparaat met een koptelefoon is nu juist bedoeld voor privé-gebruik. Andere mensen luisteren juist niét mee en dat is ook de bedoeling,zo lang een koptelefoon wordt gebruikt.

Geen eigen bedrijfsbelang

Openbare uitvoering staat tegenover het begrip ‘privé-kring’, zo blijkt uit de Memorie van Toelichting bij artikel 12 Aw. Over de vraag wanneer er wel en niet sprake is van een privé-kring bestaat de nodige jurisprudentie. Niet ieder ten gehore brengen van muziek is een openbaarmaking in de zin van de Auteurswet 1912, zo zegt de Hoge Raad in een arrest uit 1979 (Buma v. De Zon). Zo lang de persoon die muziek (aan anderen en zichzelf) ten gehore brengt er zelf geen beroeps- of bedrijfsbelang of een soortelijk belang bij heeft dat ook anderen dan hij zelf naar de muziek kunnen luisteren, is geen sprake van openbaarmaking van muziek in de zin van de Auteurswet 1912. In het geval van De Zon ging het daarbij om een transistorradio die aan stond in een werkruimte, waardoor tenminste 2 – 4 medewerkers mee konden luisteren naar de muziek. Daarvoor mocht Buma geen vergoeding vragen, zo oordeelde de Hoge Raad. Als de persoon die de muziek speelt zelf geen enkel belang heeft bij het meeluisteren van anderen, is er voor de afdracht van vergoedingen aan Buma geen plaats.

De werkneemster handelde niet in strijd met het Auteursrecht. Op de werkgever rustte geen zorgvuldigheidsverplichting jegens Buma om de werkneemster het luistern naar de radio te verbieden.

Uitvoeren in het openbaar

Wanneer gaat luisteren naar muziek, op of buiten het werk, over in ‘uitvoering in het openbaar’? In ieder geval niet als met een koptelefoon wordt geluisterd naar een ipod. De scheidslijn ligt volgens de AG in het arrest De Zon daar, waar de gegeven situatie er toe strekt dat meer personen de radio horen, en er dus publiek is (of kan zijn). De Hoge Raad was het daar niet mee eens en kwam met het eigen belang-criterium. Maar in beider opvattingen mag het fluiten van een liedje op de fiets, het luisteren naar muziek op het strand en het spelen van de autoradio met de ramen open evenzeer. In 1979 waren er geen walkmans en ipods, maar ook het luisteren daar naar zou zonder betaling aan Buma zeker toegestaan zijn door de AG en de Hoge Raad. Tenzij de ipod natuurlijk in een standaard met boxen wordt gezet en voor meerdere personen hoorbaar is, in welk geval het eigen belang-criterium geldt.

Toegestaan

Het luisteren naar de eigen radio, iPod of MP3-speler, ook op het werk, is dus gewoon toegestaan.