Hoe is het nu afgelopen met Halvitex (zie vorige artikel), Anouk en Cees van Leeuwen?

De manager Cees van Leeuwen (hierna ook: Hisama) had ten laste van Anouk beslag gelegd  voor een vordering van € 67.000,-. De vordering bedroeg eigenlijk € 56.000,-, maar advocaten mogen aan de rechter doorgaans ca. 20% extra vragen in het verzoek om verlof voor beslaglegging vanwege rente en beslagkosten.  Na beslaglegging dient binnen (meestal) twee weken een gerechtelijke procedure te volgen. Hisama koos voor een kort geding waarin om nakoming van de managementovereenkomst werd gevraagd.

Anouk had de overeenkomst met Hisama per email van 17 augustus 2007 beëindigd wegens een door haar in het contract specifiek opgenomen rechtsgrond voor tussentijdse beëindiging, te weten ‘incompatibilité d’humeurs’ oftewel: ruzie. En er was al snel ruzie ontstaan, te weten over (onder meer) de titel van het volgende album, over een televisieprogramma van Anouk en over ‘de nogal vaderlijke bejegening van Anouk door manager’. Alhoewel Hisama de direct daarop volgende, aangetekend verzonden brief met de redenen voor de beëindiging niét in ontvangst had genomen, zou dat hem niet baten. Het niet in ontvangst nemen van dergelijke brieven is voor eigen rekening van de weigerachtige partij.

Uit het vonnis blijkt verder dat er tussen partijen ook ruzie was ontstaan over de vraag wie de maandelijkse kosten ad € 2000,- voor het blijven doen van de financiële administratie door de vorige manager moest dragen, Anouk zelf of Hisama? Hisama bracht een aantal publicaties in het geding waaruit bleek dat Anouk haar begeleidingsband de laan uitgestuurd heeft en bekend staat als een impulsief persoon. Het managementcontract was namelijk getekend voor 2 jaar, maar werd door Anouk al na 6 maanden geëindigd. In deze periode had Anouk kennelijk ca. € 320.000,- aan inkomsten ontvangen, maar ook € 59.000,- betaald aan Hisama en € 14.000,- voor de financiële administratie.

Mocht Anouk de overeenkomst nu tussentijds beëindigen of niet?  

Het wekt geen verbazing dat de rechter meende van wel. De rechter kwam tot dit resultaat door netjes de Haviltex-formule toe te passen. De ‘humeur’ bepaling was op verzoek van Anouk in het contract geplaatst, waardoor sprake was van een aparte beëindiginggrond. Bovendien bleek uit een taalkundige uitleg dat de schuldvraag niet van belang is voor de toepassing van deze beëindiginggrond.

De rechter had m.i. ook kunnen volstaan met de (door hem óók geconstateerde) motivering dat hem vanwege de ruzie was gebleken dat de vereiste vertrouwensband, die essentieel is voor de samenwerking tussen een artiest en de manager, niet langer meer aanwezig was. Ik heb op deze grond vaker contracten ontbonden gekregen. Een dergelijke constatering laat de vraag naar de schadeplichtigheid onverlet, maar betekent dat een artiest eigenlijk altijd wel af kan van de hem of haar onwelgevallige manager. Ernstig verstoorde verhoudingen werken niet –voor geen van de partijen - en geen rechter zal in een dergelijk geval tot nakoming van een contract beslissen.

De geldvordering van Hisama werd vervolgens afgewezen. Betwiste geldvorderingen zijn in kort geding niet gemakkelijk te incasseren. Zowel het bestaan als de omvang van de vordering moet voldoende aannemelijk zijn, en de spoedeisendheid van de betaling moet zijn vereist. Dat is niet spoedig het geval. Maar het door Hisama ten laste van Anouk gelegde beslag bleef wél gehandhaafd. Het Nederlandse beslagrecht is voor schuldeisers een sterk drukmiddel om snel tot resultaten te komen. Toestemming voor het beslag wordt vrijwel ongezien gegeven door de rechter, terwijl een gelegd beslag er niet gemakkelijk ‘af te halen’ is. Doorgaans geldt dat zo lang een vordering niet helemaal op lucht is gebaseerd, een beslag mag blijven liggen totdat de rechter in een bodemprocedure een definitieve uitspraak over de vordering heeft gedaan.